De afgelopen weken stond vooral in het teken van wennen. Wennen aan en omschakelen naar het idee dat onze nabije toekomst niet hier ligt, maar dat we terug gaan naar Nederland. En dat is echt schakelen. Vooral qua idee: de geest weer in de fles krijgen voelt voor ons beide in elk geval als lastig. Als compromis dromen we er nu van om hier een tweede huis te hebben. Hoe decadent dat ook is, het voelt voor ons echt een voorwaarde om weer terug te kunnen gaan naar Nederland. Want hoe kun je al deze prachtige ruimte, natuur en deze omgeving gewoon zomaar de rug toekeren?
Praktisch is het ook schakelen: verhuizers inplannen, alles regelen rondom de aankoop van het huis, inschrijvingen her en der, invoeren van de auto, enz. Terug naar een land waar je de systemen kent is in ieder geval makkelijker dan toen we deze kant op kwamen, daardoor voelt dit niet eens als het meest belastende.
In Zweden reageerden veel mensen verbaasd toen we ze vertelden dat we terug gingen, omdat ze vinden dat we hier zo goed passen en merken hoe fijn we ons hier voelen. Tegelijk is er ook begrip voor de redenen waarom we dat doen. Nederland zien wij als de hoog efficiënte stedelijke omgeving waar we naartoe terug gaan voor goed werk, opleidingsmogelijkheden en school, en Zweden is de plek om tot rust en op adem te komen.
We hebben genoten van het bezoek van Susanna’s oom en tante die begin juni helemaal vanuit Guernsey met de camper hier naartoe zijn gekomen. Werkelijk geweldig! Zij hebben erg genoten van het land, en ze herkenden veel van de landschappen en de natuur van hun reizen naar Canada. Zo gaaf dat ook zij nu, net als een inmiddels een heel aantal anderen, weten waarom we zo weg zijn van dit land en deze plek.
Op vrijdag 13 juni was de zomerafsluiting van school. Rune’s juf zal hem enorm gaan missen en ook Vidar’s juffen konden geen afscheid van hem nemen. Het was leuk om te zien hoe ook bij de schoolafsluiting/ zomerfeest, muziek en zingen zo centraal staat. We pinkten allen wel een traantje weg om de fijne mensen en sfeer van de Backa Friskola achter ons te laten. Maar we zien ook de paralellen met de Windroos: hoewel in Nederland de kinderen elk schooljaar veel meer curriculum moeten ’verstouwen’ is het team van de Windroos (relatief) erg stabiel en toegewijd.
En toen legde Susanna de laatste hand aan werk en sloot op 19 juni haar loopbaan van ruim 11.5 jaar bij gemeente Ede af.
Vrijdag 20 juni was het jaarlijkse hoogtepunt van de Zweden: Midsommarafton. Geweldig om de vieringen mee te maken. We wilden zo ’goed’ mogelijk meedoen, dus Susanna was vroeg uit de veren om een volle bos wilde bloemen te plukken vlakbij het meer om er 3 bloemenkransen van te maken.
Daarna spraken we af met vrienden in het grote park van Karlstad om daar de meipaal mee te helpen versieren en te zien worden opgericht. Waarna er wordt gezongen en gedanst en gepicknickt. We eindigden onze dag met een bbq onder de appelbomen in de tuin.
Susanna wilde het meeste halen uit de langste dag van het jaar, Midsommardagen (21 juni). Dus net na 3 uur uit de veren om te gaan wandelen en de natuur te zien ontwaken. Een wildzwijn ging net weer het bos in en de reeën vlogen over de weg. Net voor 5 uur weer thuis om nog even te slapen waarna er een aardbeientaart werd gemaakt. Want aardbeien met room horen echt bij Midsommar! (en zure haring, maar die sloegen we even over)
En toen was het zover: we gingen met z’n allen naar Nederland. Na ruim 11 maanden achter elkaar in Scandinavië was het voor de jongens voor het eerst. Zij hadden er erg veel zin in. Wij ook wel, maar we zagen wel op tegen de beklemmende hitte en drukte. We hadden onze reis naar Nederland erg vol gepland, om zoveel mogelijk vrienden nog te zien. Het weerzien van familie en vrienden was fijn. De gezellige maaltijden, kopjes koffie en thee en uitstapjes met vrienden waren weer heerlijk. Rune werd warm onthaald door zijn oude klasgenoten. Het personeel van de Windroos zag ons ook erg graag komen: voor ons allen bevestigde dit wel dat we er goed aan doen om voor hen weer terug naar Wijk te gaan. De jongens hebben weer heerlijk met hun vriendjes en hun neefjes gespeeld.
Tegelijk konden wij ook de hoognodige zakelijke dingen doen en regelen: zo moesten we om ons weer in Nederland in te schrijven live aan de balie verschijnen. Dat moest uiteraard voordat we een huis zouden kopen in Nederland, kortom dat moest dus nu. Ook hebben we de eerste meubels van marktplaats bekeken en gekocht.
Naast twee weekenden in Wijk, was het ook heerlijk bij onze lieve vrienden in Wageningen. Die daar zo prachtig, ruim en groen wonen en waar we van hun appartement in de achtertuin gebruik mochten maken. En zo kon Susanna alvast kennis maken met haar nieuwe werkomgeving! Want ook haar arbeidsvoorwaardengesprek bij gemeente Wageningen was natuurlijk in die week gepland: dat ging helemaal naar wens en voelt echt goed. Het voelt goed om voor een progressieve en betrokken gemeente en gemeenschap te werken, dat geeft extra betekenis aan de terugkeer naar Nederland. Ede was ook super fijn, maar het is ook goed dat niet álles weer naar het oude terug gaat als we terugkomen.
Ook Mathijs wil liefst het roer omgooien en beginnen met de deeltijd HBO opleiding bos- en natuurbeheer aan de hogeschool Van Hall Larenstein. Na zeker 10 jaar wensen dat hij vroeger het HBO direct had afgemaakt, is nu wel het meest logische moment om dat ook echt te gaan doen. Een baan in de sector is een toelatingseis van de hogeschool dus er wordt van uit Zweden druk gesolliciteerd.
Terugkomen hier in Zweden voelde als thuiskomen. Het was heerlijk tot rust komen hier na 2 drukke weken.
Rune kijkt erg uit naar de verhuizing naar Nederland, Vidar zit qua leeftijd nog op het punt waarop hij erg flexibel is merken we. Toch zeiden ze beide al binnen een dag hoe fijn ze het hier vinden. Beide hielpen direct weer in de tuin, en we gingen meteen weer zwemmen in ons favoriete meer. Rune stond op de tweede ochtend terug in Zweden oog in oog met een ree, die op een meter afstand van het huis stond, en Vidar zong uit volle borst Zweedse liedjes in het bos toen Susanna bosbessen plukte: de direct onderdompeling in het eenvoudige en toch indrukwekkende contact met de natuur ervaren zij ook gewoon.
De laatste weken zijn relatief druk maar leuk. Vrienden kwamen kamperen in de tuin, we gingen drie nachtjes naar Göteborg, Vidar krijgt twee weken lang elke ochtend een half uur zwemles in het meer, wat ook onze favoriete zwemplek is. We hebben Caroline, Johan en hun jongens weer bezocht nabij Mjölby en Mathijs combineerde dat met drie dagen motorrijden over de Trans Euro Trail – vrijwel volledig over de mooiste onverharde paden. Daarbij komen nog de afscheidsetentjes en het inpakken van de inboedel en de laatste dingen vanuit hier regelen.
