We hebben genoten van al het bezoek. Eerst was Gran er met Pasen en Rune zijn verjaardag. In die paasvakantieweek hadden we ook een kinderfeestje van een ander kindje uit Vidar’s klas, en het is best gebruikelijk dat broertjes of zusjes ook mogen komen, dus dat was gezellig voor beide jongens. Rune had een super cadeau gekregen van zijn vriendinnetje Nova-Joy: samen naar de nieuwe Minecraft film, geweldig!
Daarna ging Mathijs voor een motorweekend naar (het verrassend mooie) Noord Duitsland met een goede vriend. Vervolgens kwamen vrienden hier op vakantie, zij verbleven in het huisje dat wij in de herfstvakantie van 2023 huurden om hier de school te bekijken! Op dezelfde dag kwamen ook Olivia en Jens aan.
We hebben allen genoten van elkaars gezelschap en het heeft ons heel goed gedaan om met nabije vrienden en familie zo te kunnen praten over wat ons bezighoudt. En dat was nogal wat….. Hoofdonderwerpen: werk, school en onze toekomst in Zweden.
Na een maand ”netwerkgesprekken” voeren, een stuk of 30 in totaal, werd het wel duidelijk voor Susanna dat werken op afstand, zeker voor nieuwe mensen (opdrachtgevers), heel lastig gaat worden. Dat werd ook bevestigd door twee recruiters. Daarbij maakt de nieuwe wet DBA het voor zelfstandigen lastiger om langere tijd klussen te doen voor onder andere gemeenten.
Ondertussen solliciteerden we door, met teleurstellende resultaten. Op een vacature voor gemeentewerker als zomer-invalkracht ontvingen ze 69 brieven…..
Susanna kreeg op twee sollicitaties bij Karlstad Universiteit afwijzingen, net als respectievelijk 92 en 108 anderen.
In een vorig blog noemde we al de hoge werkloosheid: dat hebben bij deze zelf ervaren, wetende dat je als buitenlander nog extra op achterstand staat. Het voelt als tegen de berg op duwen en ondertussen tikt de tijd door…
Daarbij was er weer een moment op school, we lieten Rune achter bij een invaller omdat de juf afwezig was. Deze zat voor de klas op z’n telefoon te kijken terwijl de kinderen binnenkwamen. De lichten nog uit en de stoelen nog op tafel. Voor de 4e keer die week kreeg Rune een kleurplaat voor z’n neus. En dat met zijn 8 jaar en zoveel leergierigheid. Het was de spreekwoordelijke druppel eigenlijk.
De innerlijke tweestrijd begon toen, met een heftige piek net na Pasen. We concludeerden dat als we zouden besluiten dat we naar Nederland terug zouden gaan, we dat wel vóór het volgend schooljaar wilden doen. Heel veel fijne en mooie wandelingen met goede gesprekken volgden.
We peinsden over zaken als: in hoeverre is het niet gewoon een kwestie van ’erdoorheen gaan’? En voor kinderen is het leven hier veel minder gericht op prestatie: geen druk, geen (sociaal verplichte) avondvierdaagse, geen wedstrijden, veel wordt gedaan vanuit rust en regelmaat (rustige muziek in de klas, voorspelbaarheid, rustige opbouw). Dat is toch ook zoveel waard? Tegelijk hebben we twijfels of deze school het gaat redden. Andere scholen in de buurt scoren ook niet zo goed, met name op het vlak van bevoegd personeel krijgen veel een onvoldoende. Bovendien willen we Rune niet elk jaar weer ergens anders neerzetten. Het is hem nu absoluut gelukt om zijn draai te vinden, maar het heeft ook veel van hem gevraagd!
Ondertussen had Rune op 10 mei zijn feestje en hebben we op 11 mei vrienden hier geholpen met klussen aan hun ’extra huisje’ die vanaf juni in de verhuur komt (echt een tip!). Het genieten hier ging dus ook door!
Wat een innerlijke strijd en reis is het geweest. Uiteindelijk kwamen we tot de moeilijke conclusie — zo voelt het nog steeds wel. Ons verlangen om hier te blijven, een wens die bijna werkelijkheid werd, is voor nu niet realistisch. Nederland is de meest verstandige keuze. Met de jongens in zo’n vormende leeftijd, en wij met nog zoveel zin in betekenisvol werk en een studie.
Het gevoel hier daarentegen is nog heel sterk: we voelen ons welkom, thuis, op ons gemak en fijn in dit land. Een land waar je als mens letterlijk en figuurlijk de ruimte krijgt. Wetende overigens dat we het nu ook uitzonderlijk relaxt hebben mogen ervaren: feitelijk een sabbatical waarin we heel veel tijd met elkaar hebben en veel leuke dingen hebben gedaan. Die luxe hebben we uiteraard niet meer als we hier zouden blijven werken en wonen. Voltijds werken is hier de norm.
Maar bovenal zijn we enorm dankbaar en gelukkig dat we hier een jaar hebben kunnen wonen. We hebben zoveel geleerd, gezien en gedaan. Uitdaging wordt nu om een deel van het gevoel van hier vast te houden in Nederland. Rust inbouwen, tijd voor elkaar, en minder verplichte activiteiten. Maar zoals het hier nu is wordt het natuurlijk nooit, dat realiseren we ons goed.
En we willen onderzoeken hoe we een verbinding met deze streek kunnen houden, bijvoorbeeld in de vorm van een eigen huisje op niet al te lange termijn. Een plek waar we de vakanties door kunnen brengen, het Zweedse gevoel vast kunnen houden, op adem komen en de taal en de contacten hier te kunnen onderhouden. Bovendien kunnen we zo de herinneringen van de jongens verdiepen en verbreden en die gezamenlijke band met dit land behouden.
We hebben besloten weer Wijk bij Duurstede te gaan wonen. Voor de jongens betekent dat terug naar hun oude school waar ze het altijd fijn hebben gehad. We ontvingen al een hartelijk welkom van het team. Fijn dat de jongens weer naar deze leuke en vertrouwde plek terug kunnen. Een andere ’rustigere’ streek in Nederland zou een veel langere zoektocht en dus veel energie vergen en het is toch niet de Zweden wat we zoeken, met z’n wijdsheid en ongerepte natuur.
En toen ging het snel. Het puzzelstuk huis is als eerste op z’n plek gevallen. Via een digitale bezichtiging, met een vriend ter plaatse erbij, zagen we het potentieel in een huis in dezelfde wijk waar we woonden, uitkijkend op een oud park met vooral veel bomen en groen. Dat is wat, binnen ons budget, een beetje compenseert waar we hier zo van genieten. Mathijs ging op de motor naar Nederland, voor de 2e bezichtiging en om bij de bouwtechnische keuring aanwezig te zijn en, niet onbelangrijk, om gevoel te krijgen bij het huis. En dat gevoel was goed. Die middag tekenden we beide, digitaal en 1300km bij elkaar vandaan, de koopovereenkomst.
Op 11 augustus krijgen we de sleutel en we willen er direct al aardig wat aan doen, voordat onze spullen komen. Het werk is vooral cosmetisch. We hopen die dingen die bovenaan ons lijstje staan, voor 1 september gedaan te hebben.
Volgende keer delen we meer over hoe we onze toekomst zien voor wat betreft werk voor ons beide. Voor nu is het blog weer lang genoeg.
Wordt vervolgd……..
