En dan gaat het snel….
Vrijdag 12 januari zijn er foto’s gemaakt van ons huis. Dat er bijna als een showroom uitzag. Schoon, opgeruimd en strak.
Dat is trouwens een verschil met Zweden waar het heel anders kan gaan: daar wordt niet altijd zo opgeruimd zoals hier voor de foto’s voor verkoop van een huis. We zien geregeld advertenties waarop het op de foto’s net lijkt alsof opa net uit het bed is gerold naar het bejaardentehuis terwijl de was nog in de badkamer droogt.
Dinsdag 16 januari bekeken we samen de concept presentatie die de makelaar had gemaakt. Na een paar kleine wijzigingen werd het online gezet op hun website en verspreid onder andere makelaars. Ons huis stond in de stille verkoop. Een uur later werden we gebeld of het goed was dat donderdagmiddag een eerste bezichtiging zou plaatsvinden, met een aankoopmakelaar erbij.
Vrijdagochtend 19 januari werden we gebeld met een behoorlijk goed bod. Dat was even pittig afwegen: zo snel zo’n goed bod, zit er dan niet meer in?
Met in ons achterhoofd de bedragen waar twee andere huizen in de straat recentelijk voor waren verkocht was dit zeker geen slechte deal. Na overleg met onze makelaar hebben we begin van de middag toch nog een tegenbod gedaan.
En jawel, vijf kwartier later was ons bod geaccepteerd en ook de datum van overdracht was akkoord. Je leest het goed: 7 dagen na de foto’s hadden we ons huis aan de eerste kijker verkocht. Het duurde even voordat het bij ons was geland.
Inmiddels is het koopcontract getekend en is het wachten op de bankgarantie. Maar dat is, als het goed is, een formaliteit.
We zijn hier blij mee, het geeft rust. Weer een stap afgevinkt.
Geen gedoe meer om ’s ochtends voor werk en school opgeruimd te hebben en geen gedoe rondom volgende bezichtigingen. En daarmee ook rust voor de jongens. Geen bord op het raam en daarmee geen eindeloze vragen van mensen uit de buurt. Want een korte vraag levert in ons geval een lang antwoord op.
