Aan het einde van het jaar lijkt het ons een mooi moment om iedereen die dit blog leest te bedanken voor alle aandacht. We beleven een enorm avontuur, waarbij we onszelf echt ook wel eens afvragen: “Wat hebben we gedaan?” of “Waar zijn we mee bezig?”
Reacties van steun en/of waardering zijn fijn om te lezen, en het is heel fijn om van zoveel mensen een reactie te krijgen. Het voelt haast alsof we dit avontuur niet alleen beleven, maar gesteund worden door iedereen die meeleest, meeleeft en misschien zelfs meedroomt.
Eind november ondernamen we een roadtrip naar Legoland in Denemarken. We namen de indrukwekkende Öresundbrug tussen Kopenhagen en Malmö en overnachtten 1 nachtje in Denemarken. De dag erop kwamen we begin van de middag aan in Hotel Legoland. Waar we Olivia en Jens troffen. Wat was dat fijn! Het park was die middag gesloten, maar er waren genoeg speelplekken in het hotel zodat de jongens zich daar een middag probleemloos vermaakten. Gelukkig ook een koffiehoekje waar de zussen en Mathijs rustig konden bijpraten.
Die zaterdag hadden we een geweldige dag in het park. Het was guur en koud maar we konden vanuit het park het hotel inlopen om op te warmen en/of even bij te komen van alle indrukken. Vanuit de kamer hadden we een geweldig uitzicht over het park. We sloten de dag af met een gezamenlijk etentje in het restaurant van het hotel.
Zondagochtend was er nog even tijd om iets moois te bouwen van Lego dan wel een kopje koffie te drinken. Toen namen we afscheid van Jens en Olivia die terug vlogen. Wij gingen nog een paar uurtjes het park in. In de middag moesten we dan toch echt al weer vertrekken en reden we naar een hotel iets ten noorden van Malmö. Maandag hadden we nog een hele reisdag voor de boeg, wat intensief was voor ons allemaal. Ook niet verwonderlijk, we reden totaal bijna 1700 km. Het was het allemaal waard, we hebben een heerlijke tijd gehad en denken er nog vaak aan terug.
Eerste advent was inmiddels gepasseerd. Met het recept van een vriendin voor een traditonele Christmas Pudding bij de hand, waagde Susanna zich eraan. Bekende geuren uit haar jeugd, vulde het huis. De pudding is mooi aan het rijpen, dus hopelijk wordt dat smullen! Sinterklaas hebben de jongens helemaal niet gemist, we hebben ze er niet over gehoord. Het scheelt dat ze natuurlijk helemaal niks hebben meegekregen ervan. En ze vooral met voorbereidingen voor kerst en Sankta Lucia bezig zijn.
De eerste week in december hadden we prachtige stralende, koude dagen. Mathijs en Vidar waagden zich al een keer op het ijs om de dikte op te meten.
Op zaterdag 7 december togen we met een zaag en warme chocomelk naar het bos van buren uit het dorp, om een mooie kerstboom uit te zoeken. Een kerstdroom die uitkomt voor Susanna: heel simpel, in het bos, een kerstboom uitzoeken. We hadden uiteraard toestemming gevraagd en ze drukten ons op het hart om vooral de mooiste uit te zoeken. Gelukkig vonden we alle vier dezelfde boom het mooiste.
Zondag 8 december gingen de jongens bij andere buren “pepparkakor” bakken. Wij mochten ons 2 uur lang niet laten zien en mochten daarna op de fika komen. Werkelijk geweldig: de jongens hebben gebakken, geknutseld en de kerstboom versierd, terwijl wij een wandeling van bijna 8 km maakten in de omgeving. Dat was echt een super cadeau voor ons allen.
Dinsdag 10 december had Vidar “ljusfest” (lichtjesfeest) op de förskola. Na wat liedjes gezongen te hebben konden we onder genot van een fika ook andere ouders en juffen spreken terwijl de kinderen met elkaar speelden.
Diezelfde week konden we genieten van de circa 8 hectare maagdelijk zwart ijs op het meer achter ons huis. Voor de jongens hadden we helaas geen goede passende schaatsen meer, maar ze genoten met een traditionele “spark” die we mochten lenen.
Vrijdagochtend, de jongens nog op school, hebben we samen 10 km geschaatst. Die middag zou het gaan dooien. Het was een prachtige en ontroerende natuurbeleving: dat waar we vaak naar op zoek naar waren in NL, tijdens nachtjes weg in uithoeken van het land om ergens te zijn waar je het gevoel had alleen te zijn, hebben we niet kunnen vinden. Maar hier beleefden het, met alleen een vos in het weiland naast ons, het zingen van het ijs en de verstilde ruige oevers met beversporen.
Zelfs in ons huis, 500 meter verderop, was soms het geknal van het ijs te horen. Dit wilde Susanna graag vastleggen dus op een avond heeft Susanna het geluid van het ijs opgenomen, de echt indrukwekkende ‘knallen’ bleven uit, maar het geeft wel een mooie indruk.
Diezelfde vrijdagmiddag werden we uitgenodigd bij de ouders van Rune’s vriendinnetje om met elkaar traditionele glögg en pepparkakor te nuttigen voordat we naar de kerk gingen voor de jaarlijkse Sankta Lucia voorstelling. Een gemixte traditie die draait om een Siciliaanse heilige die licht brengt, maar gevierd op de donkerste dag van het jaar (13 dec). Om ook seculariteit en inclusie te benadrukken mogen in de Luciatåget (de lucia-optocht) ook bijv tomten (kerstmannen) en pepparkaksgubbar (soort van gingerbreadman) meedoen. Kinderen mogen dus verschillende rollen aannemen. Het traditionele lied dat wordt gezongen is circa 150 jaar geleden gecomponeerd. En vaak worden wat andere bekende liedjes over Sankta Lucia en kerst gezongen tijdens het optreden. Ontzettend leuk en indrukwekkend om in de bijna 320 jaar oude houten kerk deze voorstelling te zien.
Zoals velen met ons en zoals ook voorgaande jaren, hebben we ontzettend zin in de kerstvakantie. De laatste week school was leuk maar ook intensief, met het lichtjesfeest van Rune op woensdag. Het is een soort kerstviering, met ook Sankta Lucia liederen, maar om het nog minder kerkelijk te doen klinken, kiezen veel scholen voor de term lichtjesfeest.
Instagram:
Facebook:
