De herfst is ingevallen. Dat merkten we het laatste weekend van september, toen lieve vrienden een weekend bij ons bleven. Zo stoer dat ze ondanks de weersverwachting wilden ervaren hoe het zou zijn om met vorst in hun camper te slapen. Het werd 2,5 graad onder nul en ze hadden heerlijk geslapen. De ochtend was prachtig, met mist en rijp. Het was super om hen hier te hebben, samen erop uit te gaan, samen te eten en vooral samen te zijn en mooie gesprekken te voeren.
Dat weekend sloot Susanna af met haar tweede dag paddenstoelen cursus in het bos. Die avond proefden we 6 verschillende soorten bij het avondeten.
De eerste vorst betekend voor de buren dat het tijd is om de boekweit te oogsten, om ons heen is het land weer een stukje leger en kaler geworden.
Buurman Anders bracht wat ladingen gravel voor onze oprit. Als het straks natter wordt is het fijn als de oprit niet helemaal kapot gereden wordt.
Op nationale kaneelbolletjesdag vierde Mathijs als eerste van ons zijn verjaardag hier. En wat werd het een Zweedse dag: aan het begin van de dag vanaf de ontbijttafel uitzicht op elanden in de zonbeschenen mist, fika met kaneelbolletjes en de voor ons traditionele pannenkoeken als avondeten. En overdag kon Mathijs ook nog eens zijn nieuwe motor ophalen. Deze verjaardag kon niet meer stuk!
En bij dat feestje bleef het niet: zaterdag 5 okt had Vidar zijn eerste “kallas” (kinderfeestje). Zoals gebruikelijk werd zijn hele groep van 10 kinderen uitgenodigd. Vidar had er zin in maar vond het tegelijkertijd ook wel spannend. Daarom was het fijn dat mamma ook mee kon en, net als de meeste andere ouders, kon blijven. Dus dat was een gezellige middag, voor Vidar én voor mamma!
Rune gaat nog steeds als een speer met de taal en verbeterd ons tot grote hilariteit regelmatig op onze uitspraak. Hij vind het leuk om Susanna te helpen met haar huiswerk van haar cursus Zweeds op inmiddels B1 niveau. Leuk om te merken hoe makkelijk hij overschakelt naar een andere taal als bijvoorbeeld de verhuurster even langs komt. Hij raakt steeds hechter bevriend met zijn vriendinnetje: ze hebben al eens samen na school gespeeld en op een mooie frisse oktober middag hebben de moeders ook nader kennisgemaakt, terwijl de kinderen met elkaar speelden rondom een kampvuurtje in een natuurgebied.
Vidar zegt nog wel eens dat hij vriendinnetjes mist of dat hij het saai vindt hier. Als hij dan wordt uitgenodigd om met Mathijs op de trampoline te gaan dan is hij dat snel vergeten. En er zijn wel degelijk allerlei leuke dingen voor hem te doen: speeluurtjes voor jongere kinderen in de gymnastiekhal, muzieklessen (piano of gitaar) die vanuit gemeente Karlstad in Molkom worden aangeboden. Het is een kwestie van uitzoeken wat bij hem past, wat hij zou willen en wat qua planning kan.
Verder komen we nu in de fase van meer aansluiting vinden en krijgen. Zo is Susanna een aantal keer naar school gegaan voor ouderavonden of een bijeenkomst van de oudervereniging. En hebben we met z’n allen geholpen op de “fixardag” (het woord zegt het al) in de tuin van de förskola.
Ook gaan Susanna en de buurvrouw wat organiseren voor de jongste kinderen rondom Halloween. Vorig jaar wilde Rune dat al zo graag vieren, de belofte dat we dat wel in Zweden kunnen doen, was hij niet vergeten. Tijdens een gezellige avondwandeling hebben de dames al besproken wat ze kunnen doen en organiseren.
De auto heeft eindelijk een Zweeds kenteken, gevoelsmatig een grote stap. We hebben het gevoel dat we hier nu niet meer als toeristen rondrijden met onze opvallende gele kentekenplaten maar dat we er wat meer bijhoren.
De wegschaaf kwam ook nog langs: een kolossale machine die in één werkgang de weg weer mooi glad trekt. Dat was hard nodig want zo’n “grusväg” wordt snel kapotgereden. Gelukkig komt deze machine met enige regelmaat voorbij.
We werden wel even hard met onze neus op de feiten gedrukt toen we hoorden dat een vriend ernstig ziek is. De afstand naar Nederland is dan extra voelbaar. Met een lang en goed telefoongesprek wordt een deel van de fysieke afstand gecompenseerd. Een afstand die te groot is op momenten waarop je het allerliefst dichtbij zou willen zijn.
De jongens hebben op het moment van schrijven nog één weekje school te gaan voordat ze kunnen genieten van een welverdiende herfstvakantie. Ze zijn dan al weer 10 weken onderweg in het nieuwe schooljaar. Wat vliegt de tijd!
Die week gaat Rune 4 ochtenden schoolzwemmen. Met de bus naar Karlstad. Hij vind het maar gedoe. Naar zijn eigen zeggen zitten ze langer in de bus dan dat ze in het water liggen. Wij zijn blij dat zijn zwemkunsten op peil worden gehouden.
En voordat we het weten komt Gran! We kijken daar allemaal heel erg naar uit.
Instagram:
Facebook:
