In het vorige blog zijn we in de stroomversnelling terecht gekomen, en het water stroomt hard! Tijd voor alweer een nieuw blog. Vanaf onze veranda, in de avondzon, kunnen we jullie alweer het volgende melden.
De dag van de overdracht zijn we nog met twee lieve vrienden heerlijk uit eten geweest in Wijk. Zoals vanouds fijn, warm en gezellig, en weer een mooi moment om te reflecteren op vriendschappen, relaties en het leven.
Zaterdag speelden de jongens voor de laatste keer met hun beste vrienden, terwijl wij de laatste voorbereidingen troffen voor ons vertrek. Susannas fiets verkocht aan de fietsenmaker waarna de opbrengsten direct naar een kratje biologische boerenkaas gingen. Alsof je niet kan overleven zonder Hollandse kaas!
Zaterdagmiddag gingen we langs Susanna’s moeder waar ook haar zus en neefje waren. Heel fijn om met elkaar te zijn, te spelen, te eten en goede gesprekken te hebben. Als afscheidskado kregen we voor ieder een mooie edelsteen. Het afscheid was verdrietig maar uiteraard ook met nadruk een tot ziens. En met steunende woorden van begrip, zoals, “leef je leven” en “Volg je hart”.
Zondagochtend gingen we naar goede vrienden, Susanna’s beste vriendin. Het afscheid ging met tranen gepaard. Na een lange knuffel zei ze “Ik vind het heel erg dat je gaat, maar ik weet dat jullie daar horen.” En ook hier was het een tot ziens, met een mooie poster met foto’s van de vriendinnen als cadeau, die krijgt een mooie plek in huis!
In de middag was het tijd om de auto te pakken. Niet alles kregen we erin, een enkel ding moet later nakomen met het volgende bezoek vanuit Nederland. Op de laatste avond met goede vrienden afgesproken, die opzagen tegen het afscheid. Het werd een fijne avond.
En toen was het zover: maandag 15 juli, de dag waarop we naar Zweden vertrokken! Ook Mathijs z’n ouders waren natuurlijk verdrietig om ons te zien gaan. Twee goede vrienden die ons ook kwamen uitzwaaien konden na ons vertrek hen een spreekwoordelijke schouder bieden.
Na een best lange dag in de auto, met de traditionele files bij Bremen en Hamburg was daar dan eindelijk de boot. En na een rustige overtocht zagen we vanuit onze hut de eerste zonnige tekenen van ons nieuwe thuisland: de scherenkust van Götenbörg.
Toen we net Götenbörg uit waren zei Rune: “ Je ziet direct dat er meer natuur in Zweden is dan in Nederland”. De reis naar huis ging verder heel goed. We werden onthaald door de eigenaren met een Zweedse Fika, in dit geval vers gebakken wafels met ijs en zelfgemaakte vruchtenjam, geweldig! Eindelijk konden Rune, Vidar en Susanna het huis in het echt zien. Rune rende naar het huis, met Vidar in zijn kielzog.
Meteen de eerste avond zagen we vanaf onze veranda hoe kievieten een vos probeerden te verjagen bij hun nest/jongen vandaan. Als je verbanden zoekt vind je ze altijd, maar het blijft bijzonder dat Vidar zijn mascotte een vos is! Wat gaaf dat onze “mascotte” vosje van Vidar’s juf natuurlijk ook mee is!
Op de eerste volle dag in het nieuwe huis kwam het de hele dag met bakken uit de lucht. Helemaal niet erg, want we hadden de tijd nodig om dit huis klaar te maken voor onze eigen spullen. We ruimden nog wat op, veranderden de plek van wat meubels en gingen, waar nodig, nog met een sopje en stofzuiger door het huis. Heel fijn om zo samen aan onze nieuwe plek te werken. En perfect om zo een regenachtige dag te benutten. We sloten de dag af met onze digitale aanmelding bij Skatteverket, de Zweedse belastingdienst. Volgende week moeten we in persona naar het kantoor in Karlstad om de aanvraag van onze persoonsnummers definitief te bevestigen.
De tweede dag was zonnig en warm. De eerste kilo frambozen hebben we vandaag geplukt. Ook hebben we al wat getuinierd en is Mathijs direct gestart om de robotmaaier op verzoek van de eigenaren te herinstalleren. En onze naam is op de brievenbus geplakt, zo weet de postbode helemaal zeker dat ze aan het goede adres zijn voor de post.
Het hoogtepunt van de dag was het bezoek van Rune’s vriendje Jesse. Wat geweldig dat Rune kon laten zien hoe we nu wonen.
De derde dag gingen we naar Kristinehamn. We gingen langs een bouwmarkt, aten een ijsje en deden een enorme hoeveelheid boodschappen. Als we thuis komen gaan we gestaag door met kleine klusjes. Dat vraagt best wat van de jongens, toch vermaken ze zich goed. We nodigen de buren uit voor een Fika bij ons thuis. In de middag wordt er dan ook een hele lading frambozencakes gebakken.
De vierde dag spreken we, na een ochtend met klusjes, weer af met Jesse en familie. Deze keer niet bij ons thuis maar in een natuurgebied, wat tot begin 1900 nog een werkende ijzermijn was.
We hebben echt even het eerste Zweedse vakantiegevoel te pakken: wandelen, zwemmen, vuurtje stoken en worstjes grillen.
