We hebben veel lieve en warme reacties gekregen op ons vorige blog, leuk en fijn om te lezen en te horen hoe er meegeleefd wordt met ons project. Wederom in dit proces kunnen en mogen we actief reflecteren op relaties, waarvoor dank! We willen via deze weg delen dat het ook deze woorden zijn die ons helpen in dit hele proces. Het zijn sterke schouders van steun en energie waar we op mogen staan, we voelen ons gesteund.
Het inpakken op maandag en dinsdag, met hulp van zus, neefje en moeder ging gestaag en goed! Hoe georganiseerd we ook begonnen zijn aan het inpakken; op een gegeven moment is het de kunst om de chaos omarmen en alles wat je in je handen hebt een plek geven in een doos of krat. Die aanpak werkte goed, en een heerlijke cake van een lieve buurvrouw heeft ons door de laatste loodjes heen geholpen, waarvoor dank!
Dinsdagmiddag was Rune zijn afscheidsmomentje op school. Hij mocht kiezen wat hij wilde doen. Zijn keuze was om met de klas naar zijn favoriete speeltuin te gaan om te spelen en te picknicken. Helaas is hij tijdens het spelen vervelend gevallen. Hij had twee flinke gaten in zijn knie. We hebben hem even mee naar huis genomen om bij te komen. Daarna kon hij terug naar school, voor zijn afscheid in de klas. Wat een luxe om zo dicht bij de school gewoond te hebben, daar gaan we nog met weemoed aan terugdenken!
Het laatste nachtje op de Karolingersweg sliepen de jongens samen op Vidar’s kamer.
Woensdagochtend was het traditionele jaarlijkse afscheidsfeest van de school. Voordat we daarheen gingen, zijn we met de jongens het huis nog een keer doorgegaan en hebben we alle kamers bedankt voor de fijne tijd die we er gehad hebben.
Ondanks een paar fikse buien en iedereen die reikhalzend uitkeek naar de zomervakantie, was het feest een mooie afsluiting. Susanna was samen met een vriendin “familiegroep-ouder”, het was fijn om haar dichtbij te hebben, net als beide jongens die in ons groepje zaten. Vooral Rune was die ochtend steeds erg dichtbij. Mathijs bracht ondertussen het oude bankstel naar de werf met hulp van een vriend, om zich vervolgens bij ons te voegen voor de afsluiting van het zomerfeest, de picknick.
Dat was voor ons een mooie kans om een rondje te lopen langs vriendjes, hun ouders en de juffen. In de laatste dagen op school hebben de jongens mooie en lieve attenties en cadeautjes gekregen van klasgenootjes en vriendjes. Prachtig om mee te nemen en de komende weken rustig allemaal te bekijken en te lezen.
Donderdagochtend om 8 uur begonnen de verhuizers. Ze kwamen aangereden met een in onze ogen kleine bakwagen, maar het paste precies in de 20 m3 grote laadruimte. De inboedel wordt nog overgeladen in een grote vrachtwagen zodat het bedrijf met 4 of 5 inboedels in één keer kan gaan rijden naar Zweden.
Omdat de verhuizers pas in de laatste week van juli onze spullen komen brengen moesten we de auto met spullen voor twee weken ‘vakantie’ vullen en settelden we ons bij opa en oma waar we vijf nachten verblijven.
De jongens hadden die dag ook hun laatste dag BSO, in de school aan de overkant van de straat. Het was fijn voor hen om nog een paar keer de straat over te kunnen steken en te kijken hoe het inladen vorderde.
Donderdagavond is Mathijs uit eten gegaan en gaan wandelen langs de Lek met een dierbare vriend. Fijn om wederzijds het vertrouwen uit te kunnen spreken dat de afstand geen belemmering is voor het voortbestaan van de vriendschap.
Samen symbolisch een flesje water uit de rivier gehaald om mee te nemen naar Zweden.
Na de overdracht op vrijdagochtend voelden we ons beide lichter: we zijn schuldenvrij en een groot bezit minder. Met ook nog een tevreden koper voelt het helemaal goed zo.
De Karolingersweg behoort nu tot de verleden tijd en heeft voor veel mooie herinneringen gezorgd.
Als afsluiting van dit blog nog een tekst uit de nieuwsbrief van de school:
“Wees niet bang om verder te gaan” zei de verte, “Verder gaan maakt de dingen achter je niet minder belangrijk, minder geliefd of kleiner; Het maakt de wereld voor je voeten groter.” (Uit Onderweg en zoveel moois)
