Wat een tijd is het weer geweest! Voordat de eerste lichtingen bezoek uit Nederland komen is het hoog tijd voor een update.
Half maart was Susanna een kleine week in Nederland, niet echt de bedoeling, want vooral voor het afscheid van een dierbare vriend. Tegelijk ook even de tijd genomen om langs te gaan bij werk in Ede en de tijd genomen om veel vrienden en wat familie te zien. Zo fijn hoe iedereen zich, ondanks drukte van gezin en werk, zijn best deed om Susanna even te kunnen zien. Het was fijn en vertrouwd, maar tegelijk ook echt druk. Druk vanwege het contrast met het rustige Zweden én druk omdat je bij zo’n bezoek het beste ervan maakt en veel mensen wil zien.
De eerste tekenen van lente dienden zich aan, de terugkeer van het licht en de vogels. De kraanvogels en de wilde zwanen waren de eerste welkome tekenen van de lente. Begin april zagen we vanuit huis ook de blauwe kiekendief en de rode wouw weer, die hadden we de hele winter niet gezien. En als kers op de taart werden we eind maart nog een keer getrakteerd op het noorderlicht.
Eind maart gingen we een lang weekend naar Stockholm. In het kader van maximale Zweedse belevenissen stond dat ook nog op ons lijstje. Wat hebben we veel gezien, gelopen en genoten.
We hebben vier musea bezocht in twee dagen en elke dag, naast het gebruik van metro en bus, minstens 15.000 stappen gelopen. Vanuit een centraal gelegen prima hostel, van de Svenska turistföreningen, keken we uit over een zeilschip en de oude stad, schitterend.
Op de laatste dag werd Vidar helaas ziek, hij kreeg koorts en werd hangerig, de hele terugreis in de trein heeft hij geslapen. En vervolgens werden ook Mathijs en Susanna geveld door de griep, gevolgd door een nare hoest. Terwijl we zo goed de winter waren doorgekomen!
Voor 1 april moest Susanna laten weten of zij terug zou komen naar Ede na de zomer of niet. Op dat moment voelden we heel duidelijk: “We zijn nog niet klaar met Zweden en willen de mogelijkheden hier verder onderzoeken”. Tegelijk heeft het ook tijd nodig. Heel spannend om de laatste zekerheid, namelijk die van een vast contract, op te geven.
Ondertussen is zij aan het verkennen om voor zichzelf te beginnen. Dat biedt mogelijkheden om voor Nederlandse gemeenten aan de slag te gaan en ook om hier door middel van (kortlopende) opdrachten ervaring op te doen bij Zweedse opdrachtgevers. Een eerste verkennend gesprek met Regio Värmland is al geweest en veel online- en telefonische gesprekken met contacten in Nederland ook. Afwachten waar dat toe zal leiden.
Voor het eerst had Mathijs flink last van heimwee en gevoelens van twijfel. En dat mag ook gezegd worden: het is soms verrekte lastig om te koersen. Wanneer geef je er aan toe en stel je je plannen bij? In hoeverre is het iets waar je “even” doorheen moet?
We genieten enorm hier in Zweden—dat hoeven we onze trouwe lezers niet meer uit te leggen. Maar toch…
Het vertrouwde van Nederland blijft trekken: de nabijheid van vrienden en familie, de collectieve herinneringen waarin je je als volk herkent, de vanzelfsprekende vertrouwdheid, en het feit dat je er letterlijk én figuurlijk de weg weet. Je kent de regels, weet hoe de maatschappij is georganiseerd, waar je moet zijn en wat je moet doen. Tegelijkertijd zijn daar ook de dingen die we niet missen: de constante herrie, het drukke verkeer, opgevoerde auto’s en brommers in de straat, slechte luchtkwaliteit, PFAS, het moeten strijden voor je persoonlijke ruimte, blootstelling aan hoge concentraties fijnstof… Na zo’n tijd in Zweden voelt dat op afstand beklemmend als we daar aan denken. Wellicht zijn we ook verwend geraakt met alle genoegens van dit land.
Maar helaas…..er bestaat geen perfecte combinatie van beide werelden. Dus waar doe je dan goed aan?
Hier wonen we in een paradijs van rust, stilte en natuur. De lucht is schoon, het land zit barstensvol met beloftes van eindeloze wandelingen, kampeeravonturen, zwemmen in heldere meren en wildplukken. We worden dagelijks getrakteerd op het gezang van de veldleeuwerik, het motorrijden over de eindeloze gravelwegen voelt als pure vrijheid, en de zonsondergangen boven het meer zijn vaak adembenemend.
Maar er zijn ook keerzijden: de hoge werkloosheid, het onderwijs in deze regio dat wat te wensen overlaat, en het ontbreken van een gevoel van verbondenheid. Je maakt hier geen deel uit van dat eerder genoemde “collectieve geheugen”—zoals ik het maar even noem.
Tot nu toe hebben we ons hart gevolgd, met een fantastisch jaar als resultaat. Maar nu? Het lijkt soms onmogelijk om te kiezen. Er is geen beste van twee werelden….
Het is een tijd van bezinning, toekomstplannen en nadenken over wat goed is voor ons als gezin en de toekomst voor de jongens.
Wat is dit trouwens therapeutisch: even alles van je af schrijven—hopelijk vermoeien we jullie daar niet mee!
Hoe dan ook levert dit hele proces betekenisvolle gesprekken op en brengt het ons nog steeds dichter bij elkaar. Bovendien zien we steeds helderder wat dit avontuur ons al heeft gebracht.
En ja, dit zal voorlopig nog wel een terugkerend gespreksonderwerp blijven…
Nu breekt hier een tijd aan vol levendigheid: kinderfeestjes, bezoek van Gran met Pasen en tijdens Rune’s verjaardag. Daarna gaat Mathijs met een goede vriend motorrijden in Noord-Duitsland. En alsof dat nog niet genoeg is, komen Olivia en Jens hier logeren, terwijl tegelijkertijd dierbare vrienden hier in de buurt vakantie komen vieren.
Zo bezien is het leven hier zo slecht nog niet—sterker nog, het is op veel vlakken prachtig. We wonen in de stilte en ruimte van de natuur, worden dagelijks getrakteerd op vogelgezang en zonsondergangen, en hebben de vrijheid om plannen te maken vanuit rust.
En tegelijk: we waren in Nederland ook niet ongelukkig. Daar hadden we vertrouwde routines, mensen om ons heen, we kenden de weg—letterlijk én figuurlijk. Misschien is het juist het besef van beide dat ons nu zo laat waarderen waar we staan én tegelijk ruimte geeft voor twijfels………
Het geschreeuw van de kraanvogels en het concert van de veldleeuwerik, geluid aan!
