Het was lastig om dit blog te schrijven, omdat we weten dat meerdere vrienden in Nederland een zware tijd doormaken. In het licht daarvan voelen onze beslommeringen hier in Zweden soms als bijzaak. Maar weet dat we vaak aan jullie en jullie geliefden denken.
Een overgang valt er niet te maken, dus we duiken met ons verhaal direct terug naar half januari.
Mathijs zijn ouders durfden het uiteindelijk aan om een winters reisje hierheen te maken. Het weer was gelukkig niet spectaculair koud en de zon liet zich ook geregeld zien wat zij erg waardeerden. De jongens hadden een gewone schoolweek maar met een weekend én studiedag hebben opa en oma relatief veel kunnen genieten van de jongens.
Verder gleed januari voorbij met een uitstapje naar een grillplats, naar een kinder tentoonstelling in Kristinehamn, en genoten we van de fantastische sterrenhemels en prachtig koud weer.
Tegelijk schijnt niet altijd spreekwoordelijk de zon. Eind januari ontstonden bij ons zorgen over de school. Dan ga je toch twijfelen waarom je deze stap hebt genomen.
In Rune’s klas zitten drie jongens die meer dan gemiddeld zorgelijk gedrag vertonen, inclusief fysieke ongewenste gedragingen. Daarnaast veel wisselingen in personeel, meest door uitval en ziekte, maar toch. We merkten dat we gewend waren geraakt aan de dynamiek in de klas. Maar we beseften ons, na het invullen van een enquete voor de schoolinspectie, dat de situatie niet ok is en niet de rustige leeromgeving die we voor Rune willen. We kregen pas na incident waarbij één van die jongens Vidar schopte, te horen dat die jongen asperger heeft. Susanna voerde begin februari een gesprek met de directrice, zij herkende en erkende veel van de door ons genoemde problemen en stelde het gesprek op prijs.
De week erop hebben we een gesprek met Rune’s juf gevoerd. Een hele doortastende en kundige vrouw, en als zij voor de klas staat merken we een verschil bij Rune. Zij is na een burn-out gelukkig weer langzaam haar uren aan het opbouwen. Zij ziet dat Rune veel in zijn mars heeft en ze wil hem toetsen want ze denkt dat hij al op het niveau van leerjaar 3 (groep 5) zit. Daarom is hij afgelopen week gaan wennen in de groep van leerjaar 2 & 3, die volgend schooljaar leerjaar 3 & 4 wordt. Hij kent al een beetje de kinderen uit de klas, omdat ze de pauzes samen hebben met deze groep. Voor Rune is het fijn, hij komt dan in een iets meer stimulerende omgeving en in een rustigere groep. Hij vond het heel leuk zei hij.
In de eerste paar weken van februari konden we geregeld het ijs op: het was zeker 25 cm dik. Ondanks een dun laagje sneeuw, ging het schaatsen nog best goed. Zo ook met Rune’s vriendinnetje Nova Joy en haar gezin op een zondag: heel gezellig was dat!
Mathijs had op 8 & 9 feb een cursus in ’timring’, bij een timmerman een dorp verderop. Timring is de traditionele Scandinavische bouwmethode waarbij boomstammen precies op elkaar pas worden gemaakt waardoor er een wind- en waterdichte verbinding ontstaat.
Terwijl Mathijs veel leerde op de cursus, gingen Susanna en de jongens voor het eerst naar de grote stadsbibliotheek in Karlstad, wat een fijne plek!
Ook waren we in die weken wat vaker bij de buren verderop te vinden, omdat hij een hernia had en een weekje opgenomen was in het ziekenhuis. We hielpen met wat kleine klusjes, kookten af en toe wat extra’s voor hen en wandelden een paar keer met hun hond.
Op maandag 17 feb bereidde we ons voor op onze eerste keer langlaufen. Hiervoor bezochten we de ‘fritidsbank’ in Karlstad. De ’vrijetijdsbank’, waar je gratis 2 weken lang uitrusting kan lenen voor sport of activiteiten in je vrije tijd. In de winter ski-, schaats en langlauf uitrusting, in de zomer van alles om te gaan kamperen of watersporten.
Dinsdag 18 februari, direct na school, reden we 2 uur richting het noorden, langs de Klarälven. Vriendin Caroline en haar jongens kwamen ook naar Långberget om ons te leren langlaufen. Helaas zonder Johan, want elk moment konden op hun boerderij lammetjes geboren worden. Het langlaufen was echt geweldig! We hebben twee dagen lang intens genoten van het buiten zijn en samen iets nieuws leren. Ook de jongens vonden het leuk en leerden het verrassend snel.
Bij thuiskomst hadden de jongens nog een weekje vrij, maandag gingen we met z’n allen even naar Karlstad. Op woensdag had Mathijs zijn derde sollicitatiegesprek in een recruiteringsproces voor een opleiding tot bosbouwmachinist op een harvester of forwarder. Ondanks fijne en verrassend goed verlopen gesprekken kreeg hij te horen dat ze hem overgekwalificeerd vonden voor de opleiding. Eigenlijk was de boodschap dat ze dachten dat hij te kort als machinist zou werken en al snel op zoek zou gaan naar een andere functie. In het gesprek tipte ze hem op andere functies binnen het bedrijf die mogelijk goed zouden passen.
Op zo’n moment slaat de twijfel even toe: vallen we niet tussen wal en schip? Te goed opgeleid voor deze functie, maar net nog geen goede beheersing van de taal voor het andere. Het ontbreken van een netwerk hier is dan ook natuurlijk een hard en pittig gegeven: via zachte ingangen aan werk komen, zoals ons beide bij onze laatste banen is gelukt, zit er waarschijnlijk niet in.
Het zet de boel weer even op scherp: waar deden we het voor en hebben we daar nog vertrouwen in? Kortom, is alles het nog waard om hier te blijven? Vooralsnog is het antwoord ja, en dus herpakken we onszelf, wapenen ons tegen nog wat tegenwind en gaan we door. Want zeg nou zelf: we hébben de luxepositie dat we keuzes kunnen maken, we zijn gezond, en hebben het goed samen dus waar zeuren we over?
Een invasie van ringmussen op het vogelvoer!
Maar niet alleen ringmussen, er zijn al veel leuke soorten op bezoek geweest:
Koolmees
Pimpelmees
Mat- of glanskop (ik zie het verschil niet!)
Boomklever
Putter
Groenling
Ringmus
Goudvink
